Nie jest to proste - już na samym początku trzeba wstać o chorej godzinie kiedy jest już ciemno. W naszym wypadku było to o tyle łatwiejsze, że obudziły nas pieprzone komary, o których pisałem w poprzedniej notce. Było dość wcześnie, ale po polowaniu na komary nie mogliśmy już zasnąć. Ogarnęliśmy się, zrobiliśmy zakupy w markecie, popatrzyliśmy się na wschód słońca nad Atlantykiem

i wzięliśmy taksówkę do Refugio del Pilar. Stamtąd tylko 6 godzin trasy.
Trasa zaczyna się w lesie sosnowym. Ale nie jest to taki zwykły las sosnowy - jak np ten w Otwocku, gdzie spędziłem swoje dzieciństwo, tylko las nieco większy. Większy, bo sosny są tu gigantyczne, a ich szpilki są długości dłoni dorosłego mężczyzny. Swoją drogą widzieliśmy ostatnio ciężarówkę wywożącą je z gór - w sumie możnaby nimi nawet napchać materac, albo poduszkę :)

Droga wiedzie nieco pod górę, najpierw z poziomu lasu trzeba wejść na grań, co zajmuje dobre półtorej godziny. Pogoda całe szczęście okazała się dość łaskawa i tego dnia na niebie było sporo chmur.Może to trochę słabo z punktu widzenia zdjęć - nie ma ciemnochabrowego nieba kontrastującego z czernią skał wulkanicznych - jednak z punktu widzenia piechura to całkiem fajna konfiguracja. Przynajmniej zbytnio się nie spociliśmy :)

Do tej pory pamiętaliśmy każdy wulkan który widzieliśmy - z nazwy, wyglądu i czasu kiedy go zwiedziliśmy. Ruta de los Volcanes wszystko zaburzyła. Wulkany wyrastały i zostawały za nami niczem grzyby po deszczu. Wyspa jest młoda i jest tu ich całkiem sporo - niektóre wybuchły kilkaset lat temu, inne kilkadziesiąt.

Trasa wiodła wśród kamieni z zastygłej lawy albo drobnego popiołu wulkanicznego. Wznosiła się i opadała, więc te 20 km to rzeczywiście 6 godzn marszu z minimalną ilością postojów.

Widoki są iście kosmiczne. Albo czerń zastygłej lawy, albo popiołów kontrastujące z wściekle zielonymi, młodymi sosnami odradzającymi się w popiele, albo ocean wyglądający spomiędzy chmur i widoczne odległe miasteczka, albo beż opadłych igieł sosnowych i wielkie sosny. Jeśli chodzi o wrażenia wizualne to naładowaliśmy baterie na wiele miesięcy.

Po marszu granią i widoku na chmury oraz ocean - w końcu grań to ok 1800 m npm - nadszedł czas zejścia. Nie schodziliśmy do poziomu morza, ale na 700 metrów, więc jednak jest to dość mocne zejście. Całość ratował spacer po pyle wulkanicznym - mocno amortyzuje on zejście, choć i tak spodziewaliśmy się bólu łydek. No właśnie, tak też się stało...

Zeszliśmy do Los Canarios, by zobaczyć jak chmury dosłownie wpływają na miasto - piękny widok!

Zjedliśmy do nieco i zdecydowaliśmy się na taksówkę - trudno, niech kosztuje. Byliśmy tak zmęczeni po 6 godzinach, że Mary usnęła po drodze. Ale było warto, oj było!


