Pamiętasz Matrix? Jeśli nie, to nie mamy o czym gadać, to najlepszy film przełomu wieków, a raczej tysiącleci. Konstrukt to próżnia, to tabula rasa, to biała przestrzeń. To program ładujący. To pustka, to cisza. W niej konstruujesz swój świat. I właśnie tej ciszy potrzebowaliśmy. Nie zrozum nas źle - jest nam dobrze. Nawet bardzo dobrze. Nie możemy narzekać na poziom życia ani na zarobki, nie tyramy do późnej nocy, kończymy pracę o 17, mamy wolne weekendy, mieszkamy w stolicy, w domu. Nie liczmy specjalnie kasy jeśli chodzi o codzienne wydatki. Mamy świetne dzieciaki z których jesteśmy dumni. Ale mimo to… codzienność nas przytłacza. Dlatego tak dobrze jest czasem zupełnie się od niej oderwać.
Leżymy na plaży. Na Teneryfie. Przylecieliśmy tu samolotem, potem wzięliśmy taksówkę i pojechaliśmy do portu Los Cristianos z którego to odpłyniemy promem na naszą wyspę - La Palmę. Ale taxi przywiozło nas o 14, a prom odpływa o 19. Okazało się, że nie mamy gdzie zostawić bagaży, że musimy z walizkami tarabanić się gdziekolwiek z portu w stronę miasta. Że nie wiemy co zrobić z tym czasem. Że…
Próbowałem dowiedzieć się w porcie cokolwiek o możliwości zostawienia bagażu. Juan, Antonio, Pedro, czy Pablo (nie wiem jak się nazywa) obsługiwał klienta przede mną około 15 minut. Prawie się zagotowałem. A potem poszedł na zaplecze i zniknął na kolejne 10 minut. Najpierw myślałem, że go stamtąd wyjmę.
A potem pomyślałem PO CO? Manana.
Poszliśmy wzdłuż oceanu i dotarliśmy na plażę. Obok niej znajduje się bar. Napiliśmy się Caipirinhi. Zjedliśmy paellę i smażoną, świeżo złapaną rybę. I zalegliśmy na piasku.
Czas. Nie ma czasu. Przestał istnieć. Nie ma nic.
Tym razem nie jesteśmy związani z żadnym biurem podróży. Jedyną godziną jest prom o 19.00.. Możemy robić co chcemy. Nie musimy odbierać dzieci z przedszkola. Nie musimy myśleć o posiłku dla nich. Nie musimy myśleć o wystawieniu śmieci przed bramę (choć jest środa). Nie musimy… nic nie musimy. Serio. Możemy leżeć na plaży i czytać książki. Albo odłożyć je i gapić się w chmury. Albo przelatujące mewy. Albo wejść do wody w ubraniu. Albo wąchać zapach morza. Jedyne co musmy to wsiąść na prom na La Palmę i dotrzeć do naszych apartamentów.
Choć tak bardzo kochamy nasze dzieciaki i już za nimi tęsknimi, to nie musimy myśleć o zmianie pieluchy, wysłuchiwać tego że "chcę się kąpać!", czy też rozkładać wózka.
A jutro… jutro możemy obudzić się o której chcemy. Bo nie mamy tym razem wykupionych śniadań. Możemy zrobić sobie kawę, kupić bagietkę i jamon serrano, albo cokolwiek innego i trwać tak do południa. Albo wypożyczyć samochód.
Nie musimy odbierać maili, sprawdzać fejsa, ogarniać projektów. To ta proste, a zarazem tak niesamowite. Człowiek jedzie w sumie niedaleko - przemieszcza się wzdłuż swojego kontynentu, widzi palmy i ocean, i nagle doznaje poczucia wolności. Szczególnie jeśli rzeczywiście może być sam. Szczególnie sam z Drugą Osobą. Sam na sam. Tylko my. MY. Możemy pogadać. Potrzymać się za ręce. "Litwo, Ojczyzno moja."
Czuję, ze bardzo tego potrzebowaliśmy. Reset. Konstrukt. Wolność.



