W sumie to i sznyclowych jest dość mało. To miasto dość duże, zbudowane z rozmachem, który trochę przytłacza po wąskich uliczkach Florencji i Wenecji. Lubię secesję, ale ducha miasta jako takiego nie poczułem. Może to także kwestia etnicznej mieszanki która jest tu bardzo widoczna - nic oczywiście do niej nie mam, ale to powoduje że miasto zmienia klimat na nowojorski, kosmopolityczny. Tu widać przede wszystkim Bałkany - mnóstwo europejskich muzułmanek w chustach na głowach. I mnóstwo Polaków - turystów.
Ruszamy w stronę Prateru i wiedeńskiego diableskiego młynu. To wesołe miasteczko położone właściwie w centrum Wiednia. Przy wejściu jest naprawdę klimatycznie - zwiedzamy muzeum z ruchomymi makietami - jedna z nich przedstawia szarżę husarii! :D

Potem sam młyn - można z niego zobaczyć panoramę Wiednia - całkiem dobra inwestycja.

Reszta miasteczka przypomina te nasze - skutery, karuzele, mocne bity jarmarcznej muzyki i te sprawy. Frankowi oczywiście podoba się bardzo.
Uciekamy z wesołego miasteczka i kręcimy się nieco po Wiedniu próbując chłonąć jego ducha. Budynki są rzeczywiście piękne, ale jakoś Wiedeń nas do siebie zbytnio nie przekonuje.

Pakujemy się więc do samochodu i ruszamy na północ, w stronę Pragi. Mieliśmy nawet myśl, żeby odwiedzić położoną bardzo blisko Bratysławę, ale pada deszcz, a czasu dużo nie mamy.
Wjeżdżamy do Pragi i pakujemy się do Botelu Albatros - hotelu na Wełtawie urządzonego na starej barce - fajny i niezbyt drogi - jak na centrum Pragi - pomysł. Tym bardziej, że dostajemy bonusowo dwupokojowy apartament.
Jedzenie - super. Mój "krvavy" Pfefferstek i pstrąg z czosnkiem na grillu dla Mary rekompensuje nam drogę. Do tego butelka Rieslinga - wreszcie możemy sobie pozwolić na kolację z przystawkami i butelką wina - ceny są coraz bardziej ludzkie :)
